“Wij zijn onze gedachten niet.”
Het is een zin die je vaak tegenkomt in meditaties en in het holistisch denken. Lange tijd heb ik ermee geworsteld , wat betekent het nu eigenlijk? Pas de laatste jaren begint het echt te landen.
We leven in een wereld die sterk mechanisch is ingericht. Vooral in het Westen benaderen we het leven alsof alles losstaande onderdelen zijn: lichaam, psyche, klachten, diagnoses. Ook de, Westerse ,gezondheidszorg is gebouwd op dat technische mensbeeld.
Maar steeds duidelijker wordt dat deze manier van kijken niet genoeg is. Ondanks alle inspanningen van zorgprofessionals nemen langdurige lichamelijke en psychische klachten toe, de wachtlijsten in de GGZ en ziekenhuizen groeien, en veel mensen blijven vastlopen.
Als ons mechanische denken daadwerkelijk zou werken, zouden die klachten toch moeten afnemen?
Wat als we het uitgangspunt omdraaien?
Wat als we niet uitgaan van een mens dat vooral technisch “gerepareerd” moet worden, maar van een mens die bestaat uit een fysiek, psychisch, energetisch en spiritueel aspect , delen die elkaar voortdurend beïnvloeden en voeden?
Wat hebben gedachten daar nu mee te maken ? Als psychiater hoor ik dagelijks van mensen dat ze “te veel in hun hoofd zitten”, onrust ervaren, moeite hebben met concentreren of ontspanning.We groeien allemaal op in systemen die ons vormen. Binnen dat systeem krijgen we veel informatie. Informatie over de normen en waarden vanuit onze ouders/ familie, we kregen informatie over wat op school wenselijk of onwenselijk was, informatie over wat de cultuur zegt dat “hoort”, info over de rollen waarvan verwacht wordt dat je die vervult en informatie vanuit sociale media. Die patronen kunnen zo diep in je systeem gaan zitten, dat het voelt alsof jij dat bént.
Alsof die overtuigingen en automatische reacties jouw essentie zijn. Maar vaak zijn ze dat niet , ze zijn aangeleerd. En precies daar kan een disbalans ontstaan. Mensen voelen iets van binnen, maar ze denken iets anders van buitenaf. Oude aannames en maatschappelijke verwachtingen botsen met wie ze werkelijk zijn. Dat uit zich op allerlei manieren: meer stress, lichamelijke klachten, onrust, een gevoel van vervreemding. Veel mensen reageren daarop door meer controle te zoeken: meer denken, meer proberen vast te houden, meer in het hoofd leven.Dat is wat voor mijn gevoel nu zo veel klachten als adhd geeft ; “ het onrustige brein”. Wordt het niet tijd om breder te kijken naar klachten, om samen te onderzoeken naar het beloop van klachten, onderzoeken wat er daadwerkelijk omgaat in mensen waarbij mensen meer inzicht gaan krijgen in hoe hun lichaam en psyche werkt. Er kan dan meer begrip komen voor eigen klachten, minder angst, minder vermijding, mensen worden weer eigenaar van hun eigen klachten.
Dat begint dus met afstand te nemen van jouw gedachten, observeren van gedachten in plaats van erin meegesleurd worden. Gedachten zien als mentale gebeurtenissen en niet als feiten.
Dan ontstaat er ruimte, rust en vrijheid en dat maakt dat herstel mogelijk is.
No responses yet