We leven in een wereld waarin we gewend zijn geraakt aan snelle oplossingen. We willen het liefst zo snel mogelijk van klachten af, omdat we steeds door moeten. Omdat er werk wacht, verantwoordelijkheden zijn, prikkels blijven komen en stilvallen bijna niet meer lijkt te passen in het tempo van deze tijd. Zo lijkt het ook te gaan met klachten of dingen die we ervaren, in ons lichaam en onze emoties. We lijken steeds vaker te gaan voor een Quick fix : pijn willen we weg hebben, sombere emoties lijken we niet meer te mogen voelen….
Maar juist in voelen, in verdragen ligt misschien een belangrijke vraag: moet een klacht altijd zo snel mogelijk weg, of vraagt er soms iets anders om aandacht?
Misschien vraagt een klacht niet alleen om onderdrukking, maar ook om vertraging.
Om stilstaan. Om beter begrijpen wat iemand werkelijk met zich meedraagt.
Om ruimte voor het verhaal achter de klacht.
Ik merk als holistisch psychiater steeds meer hoe waardevol het is om niet alleen te kijken naar het bestrijden van symptomen, maar ook naar wat een klacht ons misschien probeert te vertellen. Soms vraagt het leven niet om harder doorgaan, maar juist om bewuster te worden, om beter te voelen wat er in je gebeurt en waar de grens ligt. Om nee te leren zeggen tegen wat niet goed voor je is. Mijn werk is zo veel interessanter en boeiender geworden, nu ik samen met mensen langer hierbij probeer stil te staan. Om samen te puzzelen van wat nu precies symptomen zijn wat het lichaam laat zien en wat er van binnen speelt.
Het is zo mooi om holistisch te kijken. Om breed na te denken en te voelen over klachten en juist gebruik te make van de verschillende visies in kijken naar klachten : die van de Westerse geneeskunde en die van aanvullende geneeskunde. Het gaat niet om het afwijzen van het één of het verheerlijken van het ander, maar in het samenbrengen van kennis, ervaring en perspectieven. Er is niet één waarheid die voor iedereen geldt. Het gaat erom dat we hulp aanbieden die passend is voor een individu Waarbij er mijns inziens natuurlijk wel iets universeels en heeeeel lang bestaand is : de natuur. Iets dat ouder is dan de mensheid zelf. Iets dat ritme kent, intelligentie, samenhang en wijsheid. Dat is iets wat we altijd dienen in te zetten ?
Misschien hebben we daarom niet alleen meer behandeling nodig, maar meer verbinding. Met onszelf. Met anderen. Met de verschillende takken van hulpverlening. Met de natuur waar we onderdeel van zijn.
Misschien begint herstel soms niet met sneller oplossen, maar met langzamer leren luisteren en proberen te begrijpen wat ons lichaam ons wil laten zien.
No responses yet