Burn out in de psychiatrie :

wanneer je jouw klachten kwijtraakt.

Het aantal mensen met burn-outklachten neemt toe. Denk aan cijfers van het CBS, TNO of ArboNed: steeds meer werknemers ervaren langdurige stress, vermoeidheid en uitputting. Ook onder jongeren is er een duidelijke toename zichtbaar.

Als oorzaken van de stijging worden hoge prestatiedruk genoemd, het nemen van weinig rustmomenten, de maatschappij (en onszelf) die 24/7 bereikbaarheid verwacht (denk aan telefoon, email) en ook het steeds meer in ons hoofd zijn kan volgens mij bijdragen hieraan. 


Het verschil tussen burn-out en depressie is soms subtiel, omdat ze elkaar kunnen overlappen, maar ze zijn niet hetzelfde. Burn out ontstaat meestal door langdurige overbelasting of stress, vaak werkgerelateerd of door zorglast. Lichamelijke en mentale uitputting staan centraal. Een depressie is niet per se gekoppeld aan werk. Er spelen diepergaande patronen die langere tijd aanwezig zijn.

Burn out staat niet als officiële diagnose in de DSM-5, maar de klachten zijn vaak zo zwaar dat mensen toch in de psychiatrie terechtkomen. Daar schuilt een risico.

Want wat gebeurt er als je met een burn-out in het medische circuit belandt?

Je krijgt een label, een behandelplan, en soms zelfs medicatie. Dat kan leiden tot symptoombestrijding, terwijl de oorzaak niet wordt aangepakt. Het gevaar hierin is dat je het eigenaarschap over je klachten verliest. Je raakt als het ware je proces kwijt aan de behandelaar, de protocollen en de diagnose.

En juist bij burn-out is het zo belangrijk om zelf weer contact te maken met je lichaam, je grenzen, je tempo. Genezing begint bij het herstellen van de verbinding met jezelf. Wanneer het herstelproces te veel wordt overgenomen, verliest het zijn kracht.Bovendien wordt burn-out vaak veroorzaakt door structurele overbelasting, bijvoorbeeld op het werk of in de zorg. Als dat niet erkend wordt, bestaat het risico dat we individuele symptomen behandelen, maar het systeem laten zoals het is.

Een uitnodiging dus om bij burn-out ook vanuit een breder, holistisch perspectief te kijken. Niet alleen naar symptomen, maar ook naar betekenis. Niet alleen behandelen, maar ook ruimte maken om opnieuw eigenaar te worden van wat jouw lichaam je vertelt.